Saturday, October 31, 2009
Friday, October 30, 2009
மலைகளின் மாவட்டம் நாமக்கல்
கோயில் மாநகர் மதுரை, மாங்கனி மாநகர் சேலம் என்பதைப் போல மலைகளின் மாநகராக நாமக்கல் விளங்குகிறது.
எந்த மாவட்டத்தில் இருந்து இந்த மாவட்டத்துக்கு நுழைந்தாலும் ஒரு மலையைத் தொட்டுத்தான் நுழைய முடியும் என்கிற அளவுக்கு மலைகளும், மலைக் குன்றுகளும் நிறைந்ததாக உள்ளது நாமக்கல் மாவட்டம்.
சித்தர்கள், பக்தர்கள், மலைவாசிகள், திருடர்கள் (!) என பலருக்கும் அடைக்கலமாக இருந்த ஒவ்வொரு மலையும் ஒரு பெயர்க் காரணம் கொண்டுள்ளது.
மலைக்கோட்டை:
ராமாயண காலத்தில் நரசிம்மமூர்த்தி அமர்ந்த கல் பாறையை எடுத்துக் கொண்டு அனுமன் வரும்போது நாமக்கல் கமலாலயக் குளத்தில் மகாலட்சுமி தவம் செய்து கொண்டிருந்தார்.
அனுமனும் நரசிம்மர் சிலை அமைந்த பாறையை அங்கு வைத்துவிட்டு காலைக்கடன்களை முடித்துத் தவம் செய்தான். பின்னர், பாறையைத் தூக்கி முயன்றபோது அனுமனால் அதைத் தூக்கமுடியவில்லை. பின் நரசிம்ம மூர்த்தி வேண்டுகோளின்படி அக் கல்லை அங்கேயே அனுமன் விட்டுச் சென்றான்.
சாலி கிராமத்திலிருந்து அனுமன் எடுத்துவந்த கல்தான் நாமக்கல் மலைக்கோட்டை என்பது தலபுராணச் செய்தி. பின்னர், பல்லவ மன்னன் காலத்தில் குடவறைக் கோயில், அனுமன் கோயில் ஆகியவை கட்டப்பட்டதாகவும் தகவல்.
பின்னர், திப்புசுல்தான் காலத்தில் இம் மலைக்கோட்டைதான் நகர எல்லைக் கண்காணிப்புத் தலமாகவும் இருந்தது.
கொல்லி மலை:
நாமக்கல் மாவட்டத்திலேயே மிகப் பெரிய மலையாக கொல்லிமலை உள்ளது. 50 கி.மீ., சுற்றுப் பரப்பளவுள்ள இம்மலையில் ஆகாயகங்கை நீர்வீழ்ச்சி, அறப்பளீஸ்வரர் கோயில் ஆகியவை மிகவும் பிரசித்தி பெற்றவை.
நூற்றாண்டுகளுக்கு முன் இங்கு கொல்லிவாய்ப் பறவைகள் அதிகம் வசித்ததால் இது கொல்லிமலை என்று பெயர்பெற்றது என பெயர்க் காரணம் கூறப்படுகிறது.
இங்குள்ள ஆகாய கங்கை நீர்வீழ்ச்சிக்குச் செல்ல 500-க்கும் அதிகமான படிக்கட்டுகள் உள்ளன. இந்த படிக்கட்டுகளில் ஏறி இறங்கவே குறைந்தது 2 மணிநேரம் ஆகும். மூலிகைகள் நிறைந்தது இம்மலை.
அர்த்தநாரீஸ்வரர் மலை: திருச்செங்கோடு அர்த்தநாரீஸ்வரர் திருமலை இம் மாவட்டத்திலேயே மிகவும் பிரசித்தி பெற்றது. குழந்தையில்லாதோர் இம் மலை உச்சியில் உள்ள கோயிலைச் சுற்றி வந்தால் குழந்தை பிறக்கும் என்பது ஐதீகம்.
இங்குதான் சிவனும், சக்தியும் ஒரே உருவில் இடது, வலமாக இருப்பர். இங்கு பார்வதி வழிபட்ட கெüரி விரத சிவலிங்கம் உள்ளது. பெண்கள் கூட்டம் இங்கு எப்போதும் அலைமோதும்.
நைனா மலை: நாமக்கல்லை அடுத்த சேந்தமங்கலத்தில் இருந்து புதன்சந்தை செல்லும் வழியில் 5 கி.மீ. தொலைவில் உள்ளது நைனா மலை.
இம் மலை உச்சியில் உள்ள பெருமாள் கோயில் மிகவும் புகழ்பெற்றது. ஆண்டுதோறும் புரட்டாசி மாதம் முழுவதும் இங்கு விழாக் கோலம்தான். புரட்டாசி மாத சனிக்கிழமை தோறும் பக்தர்கள் நடந்தே மலையேறிச் சென்று சாமி தரிசனம் செய்வர்.
தலை மலை: எருமப்பட்டி ஊராட்சி ஒன்றியம் செவிந்திப்பட்டியை அடுத்துள்ளது இந்த தலைமலை. இம் மலையில் தானாக வளர்ந்த சஞ்சீவிராயன் பெருமாளுக்குக் கோயில் உள்ளது.
மலைக்குச் செல்ல நடைபாதை மட்டுமே உண்டு. இம் மலையை தொலைவில் இருந்து பார்த்தால் ஒரு மனிதன் படுத்திருப்பது போன்று தோற்றமளிக்கும். மனிதன் தலையுடன் கூடிய அமைப்பாக உள்ளதால் தலைமலை என்ற பெயர் வந்ததாகக் கூறப்படுவதுண்டு.
ஆண்டுதோறும் புரட்டாசி மாதம் சனிக்கிழமைகளில் இத் திருக்கோயிலில் விஷேசம் நடைபெறும். இம் மலையைச் சுற்றியுள்ள கிராமங்களில் எங்கு விழா நடந்தாலும் தலைமலைப் பெருமாளுக்கு படையல் வைப்பது வாடிக்கை. மழைவேண்டி பூஜை செய்த மறுவிநாடியே இங்கு இடி, மின்னல் விழும் என்கின்றனர் இப் பகுதியினர்.
சித்தர் மலை: ராசிபுரத்திலிருந்து 5 கி.மீ., தொலைவில் உள்ளது சித்தர் மலை. நூற்றாண்டுகளுக்கு முன் இங்கு சித்தர்கள் வாழ்ந்த காரணத்தினால் சித்தர் மலைபெயர் ஏற்பட்டுள்ளது. மூலிகைகள் அடங்கிய மலையாக உள்ள இங்கு மலைவாழ் மக்கள் 100-க்கும் அதிகமானோர் வசிக்கின்றனர்.
போத மலை: இம் மலையும் ராசிபுரத்தில் இருந்து 5 கி.மீ., தொலைவில் உள்ளது. ஞானிகள், சித்தர்கள், போதர்கள் என பலரும் வந்து வசித்த மலை போத மலை. தற்போது, இம் மலையில் 2 கிராமங்களே உள்ளன.
சிவன் மலை: நாமக்கல் மோகனூர் சாலையில் உள்ளது சிவன் மலை. ஆண்டுதோறும் புரட்டாசி மாதம் இங்கு திருவிழா நடைபெறும். இங்குள்ள சிவன் கோயிலுக்கு வரும் பெண்கள், பக்தர்கள் அனைவரும் மணலில் சாதம் பரப்பி மண்சோறு சாப்பிடுவது வாடிக்கை. இந்த நேர்த்திக் கடன் செலுத்துவோருக்கு கேட்டது கிடைக்கும் என்பது ஐதீகம்.
இவைதவிர ஒவ்வொரு தாலுகா, ஒவ்வொரு கிராமம் அருகேயும் சிறு சிறு மலைக்குன்றுகளும், மலைகளுமாக மலை மாவட்டமாகத் திகழ்கிறது நாமக்கல்.
Thanks
Dhinamani
எந்த மாவட்டத்தில் இருந்து இந்த மாவட்டத்துக்கு நுழைந்தாலும் ஒரு மலையைத் தொட்டுத்தான் நுழைய முடியும் என்கிற அளவுக்கு மலைகளும், மலைக் குன்றுகளும் நிறைந்ததாக உள்ளது நாமக்கல் மாவட்டம்.
சித்தர்கள், பக்தர்கள், மலைவாசிகள், திருடர்கள் (!) என பலருக்கும் அடைக்கலமாக இருந்த ஒவ்வொரு மலையும் ஒரு பெயர்க் காரணம் கொண்டுள்ளது.
மலைக்கோட்டை:
ராமாயண காலத்தில் நரசிம்மமூர்த்தி அமர்ந்த கல் பாறையை எடுத்துக் கொண்டு அனுமன் வரும்போது நாமக்கல் கமலாலயக் குளத்தில் மகாலட்சுமி தவம் செய்து கொண்டிருந்தார்.
அனுமனும் நரசிம்மர் சிலை அமைந்த பாறையை அங்கு வைத்துவிட்டு காலைக்கடன்களை முடித்துத் தவம் செய்தான். பின்னர், பாறையைத் தூக்கி முயன்றபோது அனுமனால் அதைத் தூக்கமுடியவில்லை. பின் நரசிம்ம மூர்த்தி வேண்டுகோளின்படி அக் கல்லை அங்கேயே அனுமன் விட்டுச் சென்றான்.
சாலி கிராமத்திலிருந்து அனுமன் எடுத்துவந்த கல்தான் நாமக்கல் மலைக்கோட்டை என்பது தலபுராணச் செய்தி. பின்னர், பல்லவ மன்னன் காலத்தில் குடவறைக் கோயில், அனுமன் கோயில் ஆகியவை கட்டப்பட்டதாகவும் தகவல்.
பின்னர், திப்புசுல்தான் காலத்தில் இம் மலைக்கோட்டைதான் நகர எல்லைக் கண்காணிப்புத் தலமாகவும் இருந்தது.
கொல்லி மலை:
நாமக்கல் மாவட்டத்திலேயே மிகப் பெரிய மலையாக கொல்லிமலை உள்ளது. 50 கி.மீ., சுற்றுப் பரப்பளவுள்ள இம்மலையில் ஆகாயகங்கை நீர்வீழ்ச்சி, அறப்பளீஸ்வரர் கோயில் ஆகியவை மிகவும் பிரசித்தி பெற்றவை.
நூற்றாண்டுகளுக்கு முன் இங்கு கொல்லிவாய்ப் பறவைகள் அதிகம் வசித்ததால் இது கொல்லிமலை என்று பெயர்பெற்றது என பெயர்க் காரணம் கூறப்படுகிறது.
இங்குள்ள ஆகாய கங்கை நீர்வீழ்ச்சிக்குச் செல்ல 500-க்கும் அதிகமான படிக்கட்டுகள் உள்ளன. இந்த படிக்கட்டுகளில் ஏறி இறங்கவே குறைந்தது 2 மணிநேரம் ஆகும். மூலிகைகள் நிறைந்தது இம்மலை.
அர்த்தநாரீஸ்வரர் மலை: திருச்செங்கோடு அர்த்தநாரீஸ்வரர் திருமலை இம் மாவட்டத்திலேயே மிகவும் பிரசித்தி பெற்றது. குழந்தையில்லாதோர் இம் மலை உச்சியில் உள்ள கோயிலைச் சுற்றி வந்தால் குழந்தை பிறக்கும் என்பது ஐதீகம்.
இங்குதான் சிவனும், சக்தியும் ஒரே உருவில் இடது, வலமாக இருப்பர். இங்கு பார்வதி வழிபட்ட கெüரி விரத சிவலிங்கம் உள்ளது. பெண்கள் கூட்டம் இங்கு எப்போதும் அலைமோதும்.
நைனா மலை: நாமக்கல்லை அடுத்த சேந்தமங்கலத்தில் இருந்து புதன்சந்தை செல்லும் வழியில் 5 கி.மீ. தொலைவில் உள்ளது நைனா மலை.
இம் மலை உச்சியில் உள்ள பெருமாள் கோயில் மிகவும் புகழ்பெற்றது. ஆண்டுதோறும் புரட்டாசி மாதம் முழுவதும் இங்கு விழாக் கோலம்தான். புரட்டாசி மாத சனிக்கிழமை தோறும் பக்தர்கள் நடந்தே மலையேறிச் சென்று சாமி தரிசனம் செய்வர்.
தலை மலை: எருமப்பட்டி ஊராட்சி ஒன்றியம் செவிந்திப்பட்டியை அடுத்துள்ளது இந்த தலைமலை. இம் மலையில் தானாக வளர்ந்த சஞ்சீவிராயன் பெருமாளுக்குக் கோயில் உள்ளது.
மலைக்குச் செல்ல நடைபாதை மட்டுமே உண்டு. இம் மலையை தொலைவில் இருந்து பார்த்தால் ஒரு மனிதன் படுத்திருப்பது போன்று தோற்றமளிக்கும். மனிதன் தலையுடன் கூடிய அமைப்பாக உள்ளதால் தலைமலை என்ற பெயர் வந்ததாகக் கூறப்படுவதுண்டு.
ஆண்டுதோறும் புரட்டாசி மாதம் சனிக்கிழமைகளில் இத் திருக்கோயிலில் விஷேசம் நடைபெறும். இம் மலையைச் சுற்றியுள்ள கிராமங்களில் எங்கு விழா நடந்தாலும் தலைமலைப் பெருமாளுக்கு படையல் வைப்பது வாடிக்கை. மழைவேண்டி பூஜை செய்த மறுவிநாடியே இங்கு இடி, மின்னல் விழும் என்கின்றனர் இப் பகுதியினர்.
சித்தர் மலை: ராசிபுரத்திலிருந்து 5 கி.மீ., தொலைவில் உள்ளது சித்தர் மலை. நூற்றாண்டுகளுக்கு முன் இங்கு சித்தர்கள் வாழ்ந்த காரணத்தினால் சித்தர் மலைபெயர் ஏற்பட்டுள்ளது. மூலிகைகள் அடங்கிய மலையாக உள்ள இங்கு மலைவாழ் மக்கள் 100-க்கும் அதிகமானோர் வசிக்கின்றனர்.
போத மலை: இம் மலையும் ராசிபுரத்தில் இருந்து 5 கி.மீ., தொலைவில் உள்ளது. ஞானிகள், சித்தர்கள், போதர்கள் என பலரும் வந்து வசித்த மலை போத மலை. தற்போது, இம் மலையில் 2 கிராமங்களே உள்ளன.
சிவன் மலை: நாமக்கல் மோகனூர் சாலையில் உள்ளது சிவன் மலை. ஆண்டுதோறும் புரட்டாசி மாதம் இங்கு திருவிழா நடைபெறும். இங்குள்ள சிவன் கோயிலுக்கு வரும் பெண்கள், பக்தர்கள் அனைவரும் மணலில் சாதம் பரப்பி மண்சோறு சாப்பிடுவது வாடிக்கை. இந்த நேர்த்திக் கடன் செலுத்துவோருக்கு கேட்டது கிடைக்கும் என்பது ஐதீகம்.
இவைதவிர ஒவ்வொரு தாலுகா, ஒவ்வொரு கிராமம் அருகேயும் சிறு சிறு மலைக்குன்றுகளும், மலைகளுமாக மலை மாவட்டமாகத் திகழ்கிறது நாமக்கல்.
Thanks
Dhinamani
Saturday, September 27, 2008
Tuesday, February 13, 2007
மனிதர்கள் - 1
மரணத்தின் வாடை அடிக்கும் மதுரை தத்தனேரி மயானம்.
குள்ளமான உருவமாய் அழுக்குப் படிந்த ஆடைகளுடன் ஓடியாடி சடலம் எரித்துக் கொண்டிருக்கிறார், வெட்டியான் ஹரி (51). ஆனால் அவரைப் பற்றி அறிய அறிய, நமக்குள் விஸ்வரூபம் எடுக்கிறார்.
இந்த சுடலை பூமி மனிதர் ஆற்றிவரும் சமூக சேவைகளின் பட்டியல் மிக நீளமானது. ஆண்டுதோறும் நூற்றுக்கும் மேற்பட்ட ஏழை மாணவர்களுக்கு இலவச நோட்டு புத்தகங்கள், நலிவடைந்த மக்களுக்கென மதுரை மாநகராட்சி மருத்துவமனைக்கு இலவசக் கட்டில்கள், படுக்கைகள், மழை, வெள்ளம் போன்ற இயற்கைச் சீற்றங்களின்போது பாதிக்கப்பட்டோருக்கு ஓடோடிச் சென்று உணவு வழங்குவது, ஊனமுற்றோருக்கு இலவச சைக்கிள், ஏழைப் பெண்களுக்கு இலவசத் திருமணம், பார்வையற்றோருக்கும், ஆதரவற்றோராய் வரும் முதியோருக்கும் உதவி...
வெட்டியான் ஹரியின் சேவைப் பணிகளில் சில, இவை.
தனது சமூக சேவைப் பணிகளாலேயே இப்பகுதியில் பிரபலமாகியிருக்கிறார், ஹரி. ஆனால் அவரின் கடந்த காலமோ வேதனைகளும் துயரங்களும் நிறைந்தது.
இவர் பிறந்தது இதே தத்தனேரிப் பகுதியில்தான். சிறுவயதிலேயே பெற்றோரை இழந்துவிட்டார். பெரியம்மாவின் தயவில் வளர்ந்தார். அரசு விடுதியில் தங்கி பள்ளிப் படிப்பை முடித்தார்.
ஆனால் மேல்படிப்புப் படிக்க பண வசதி இல்லை; ஆதரவு இல்லை; வேலையும் இல்லை. ஒரு வேளை சாப்பாட்டுக்கே திண்டாட்டம் என்ற நிலை. அப்போதுதான் 1970-ம் ஆண்டில் தத்தனேரி மயானத்தில் வெட்டியானாக வேலை பார்க்கத் தொடங்கினார் ஹரி.
ஆனால் வெட்டியான் வேலைக்கு கிடைத்தது, கிடைப்பது சொற்பக் கூலி. ஆயினும் அன்று முதல் இன்று வரை தன்னால் இயன்ற, சில சமயம் தனது சக்திக்கு மீறிய சமூக சேவைப் பணிகளை ஆற்றிவருகிறார் ஹரி.
அவரிடம் பேசினோம்...
""சிறுவயதில் வறுமையால் நான் பட்ட கஷ்டங்கள்தான் எனக்குப் பாடங்கள். நம்மாலியன்ற உதவிகளை பிறருக்குச் செய்ய வேண்டும் என்ற எண்ணம் என் மனதில் ஆழப் பதிய அதுதான் காரணம். இத்தனை ஆண்டுகளில் எனக்கு ஏற்பட்ட நெகிழ்வும், அதிர்வுமான அனுபவங்கள் ஏராளம்.
ஒருமுறை மதுரை அருகேயுள்ள ஐராவதநல்லூரைச் சேர்ந்த ஒருவர் இறந்த பச்சிளம் குழந்தையை கையில் ஏந்தியவாறு இங்கு வந்து என்னிடம், இதை அடக்கம் செய்துவிடு என்றார்.
கூலி கேட்டபோது அவர் தனது கழுத்தில் கிடந்த துண்டை விலக்கி, தான் போட்டிருக்கும் ஐயப்ப மாலையைக் காட்டி அதன்மீது சத்தியமாகக் கூறுகிறேன்; பணம் இல்லை என சைகை செய்தார். அப்போதே அவர் கண்கள் தளும்பிவிட்டன.
எனக்கு ஒரு நிமிடம் கை, கால் ஓடவில்லை. உடனே அக்குழந்தையை நல்லடக்கம் செய்துவிட்டு, அவரது போக்குவரத்துச் செலவுக்கு பணம் கொடுத்தேன். ஆனால் அவர் வாங்க மறுத்துச் சென்றுவிட்டார்.
விபத்தொன்றில் காயமடைந்து, என்னைத் தேடிவந்த ஒரு முதியவரை நானே மயான மண்டபத்தில் தங்க வைத்துச் சிகிச்சை அளித்துக் குணமாக்கினேன். அவர் காலமானதும் நானே அடக்கமும் செய்தேன்.
இப்படி சொல்ல ஆரம்பித்தால் அது நீளும். ஆனால் என் நெஞ்சை நெருடும் விஷயம் இது- பத்து ஆண்டுகளுக்கு முன் பெரும்பாலும் வயோதிகர்களின் உடல்கள்தான் அடக்கம் செய்வதற்கு அதிகமாக வரும். ஆனால், கடந்த சில ஆண்டுகளாக விபத்து, தற்கொலைன்னு சின்னப் பசங்களெல்லாம் பிணமா மயானத்துக்கு வருவதைப் பார்க்கும்போது என் நெஞ்சம் வேதனையில் வெடிக்கிறது...'' என்றவரிடம் அவரது திருமண வாழ்க்கை பற்றி கேட்டோம்.
""கலப்புத் திருமணம் சார்... 1980-ம் ஆண்டு மதுரை மீனாட்சி அம்மன் கோயிலில் திருமணம் செய்வதற்காக மணப்பெண்ணுடன் சென்றபோது பூஜைத் தட்டில் தாலிக் கயிறும், காணிக்கையும் வைத்து பட்டரிடம் நீட்டினேன். அதைப் பார்த்த பட்டர்களும் பக்தர்களும் கண்கலங்கிவிட்டனர். காரணம், வழக்கமாக மாங்கல்யம் தங்கத்தில் இருக்கும். ஆனால் நான் வைத்த தாலிக் கயிறில் இருந்தது, மஞ்சள் மட்டும்தான். அப்படிப்பட்ட வறுமை நிலை அப்போது.
தற்போது ஒரு பெண் குழந்தை, மனைவியுடன் மன நிறைவுடன் வாழ்ந்து வருகிறேன். வெட்டியான் வேலையில் கிடைக்கும் ஊதியத்தில் பெரும்பகுதியை உதவி செய்யவே செலவிடுகிறேன்.
வழக்கமான சேவைகளுடன், மதுரை அருள்தாஸ்புரம் மாநகராட்சி மருத்துவமனையில் மரக் கன்றுகள் நட்டுப் பராமரிக்கிறேன். ஏழைகளுக்கு இலவச வீட்டுமனைப் பட்டா பெற்றுத் தரும் பணியிலும் தொடர்ந்து ஈடுபட்டுள்ளேன்.
லட்சாதிபதியா இருக்கட்டும்... பிச்சாதிபதியா இருக்கட்டும்... "மேலே' போகும்போது எல்லாரும் ஆண்டிதானே? புதைக்கும்போது வெள்ளி அரணாக் கயிறைக் கூட அறுத்துட்டுப் போயிடற உலகம் இது. சொத்துத் தகராறால பிரேதத்துக்கு கொள்ளி வைக்காமப் போன சொந்தங்களையும் பார்த்திருக்கேன்... என்னத்த சார் பெருசா கட்டிட்டுப் போயிடப் போறோம்? கடைசி வரை என்னால முடிஞ்ச உதவிகளைச் செய்யணும். அதான் என்னோட ஆசை...'' -சிதையைச் சரிசெய்தபடி சாதாரணமாகச் சொல்கிறார் இந்தப் பிதாமகன்.
குள்ளமான உருவமாய் அழுக்குப் படிந்த ஆடைகளுடன் ஓடியாடி சடலம் எரித்துக் கொண்டிருக்கிறார், வெட்டியான் ஹரி (51). ஆனால் அவரைப் பற்றி அறிய அறிய, நமக்குள் விஸ்வரூபம் எடுக்கிறார்.
இந்த சுடலை பூமி மனிதர் ஆற்றிவரும் சமூக சேவைகளின் பட்டியல் மிக நீளமானது. ஆண்டுதோறும் நூற்றுக்கும் மேற்பட்ட ஏழை மாணவர்களுக்கு இலவச நோட்டு புத்தகங்கள், நலிவடைந்த மக்களுக்கென மதுரை மாநகராட்சி மருத்துவமனைக்கு இலவசக் கட்டில்கள், படுக்கைகள், மழை, வெள்ளம் போன்ற இயற்கைச் சீற்றங்களின்போது பாதிக்கப்பட்டோருக்கு ஓடோடிச் சென்று உணவு வழங்குவது, ஊனமுற்றோருக்கு இலவச சைக்கிள், ஏழைப் பெண்களுக்கு இலவசத் திருமணம், பார்வையற்றோருக்கும், ஆதரவற்றோராய் வரும் முதியோருக்கும் உதவி...
வெட்டியான் ஹரியின் சேவைப் பணிகளில் சில, இவை.
தனது சமூக சேவைப் பணிகளாலேயே இப்பகுதியில் பிரபலமாகியிருக்கிறார், ஹரி. ஆனால் அவரின் கடந்த காலமோ வேதனைகளும் துயரங்களும் நிறைந்தது.
இவர் பிறந்தது இதே தத்தனேரிப் பகுதியில்தான். சிறுவயதிலேயே பெற்றோரை இழந்துவிட்டார். பெரியம்மாவின் தயவில் வளர்ந்தார். அரசு விடுதியில் தங்கி பள்ளிப் படிப்பை முடித்தார்.
ஆனால் மேல்படிப்புப் படிக்க பண வசதி இல்லை; ஆதரவு இல்லை; வேலையும் இல்லை. ஒரு வேளை சாப்பாட்டுக்கே திண்டாட்டம் என்ற நிலை. அப்போதுதான் 1970-ம் ஆண்டில் தத்தனேரி மயானத்தில் வெட்டியானாக வேலை பார்க்கத் தொடங்கினார் ஹரி.
ஆனால் வெட்டியான் வேலைக்கு கிடைத்தது, கிடைப்பது சொற்பக் கூலி. ஆயினும் அன்று முதல் இன்று வரை தன்னால் இயன்ற, சில சமயம் தனது சக்திக்கு மீறிய சமூக சேவைப் பணிகளை ஆற்றிவருகிறார் ஹரி.
அவரிடம் பேசினோம்...
""சிறுவயதில் வறுமையால் நான் பட்ட கஷ்டங்கள்தான் எனக்குப் பாடங்கள். நம்மாலியன்ற உதவிகளை பிறருக்குச் செய்ய வேண்டும் என்ற எண்ணம் என் மனதில் ஆழப் பதிய அதுதான் காரணம். இத்தனை ஆண்டுகளில் எனக்கு ஏற்பட்ட நெகிழ்வும், அதிர்வுமான அனுபவங்கள் ஏராளம்.
ஒருமுறை மதுரை அருகேயுள்ள ஐராவதநல்லூரைச் சேர்ந்த ஒருவர் இறந்த பச்சிளம் குழந்தையை கையில் ஏந்தியவாறு இங்கு வந்து என்னிடம், இதை அடக்கம் செய்துவிடு என்றார்.
கூலி கேட்டபோது அவர் தனது கழுத்தில் கிடந்த துண்டை விலக்கி, தான் போட்டிருக்கும் ஐயப்ப மாலையைக் காட்டி அதன்மீது சத்தியமாகக் கூறுகிறேன்; பணம் இல்லை என சைகை செய்தார். அப்போதே அவர் கண்கள் தளும்பிவிட்டன.
எனக்கு ஒரு நிமிடம் கை, கால் ஓடவில்லை. உடனே அக்குழந்தையை நல்லடக்கம் செய்துவிட்டு, அவரது போக்குவரத்துச் செலவுக்கு பணம் கொடுத்தேன். ஆனால் அவர் வாங்க மறுத்துச் சென்றுவிட்டார்.
விபத்தொன்றில் காயமடைந்து, என்னைத் தேடிவந்த ஒரு முதியவரை நானே மயான மண்டபத்தில் தங்க வைத்துச் சிகிச்சை அளித்துக் குணமாக்கினேன். அவர் காலமானதும் நானே அடக்கமும் செய்தேன்.
இப்படி சொல்ல ஆரம்பித்தால் அது நீளும். ஆனால் என் நெஞ்சை நெருடும் விஷயம் இது- பத்து ஆண்டுகளுக்கு முன் பெரும்பாலும் வயோதிகர்களின் உடல்கள்தான் அடக்கம் செய்வதற்கு அதிகமாக வரும். ஆனால், கடந்த சில ஆண்டுகளாக விபத்து, தற்கொலைன்னு சின்னப் பசங்களெல்லாம் பிணமா மயானத்துக்கு வருவதைப் பார்க்கும்போது என் நெஞ்சம் வேதனையில் வெடிக்கிறது...'' என்றவரிடம் அவரது திருமண வாழ்க்கை பற்றி கேட்டோம்.
""கலப்புத் திருமணம் சார்... 1980-ம் ஆண்டு மதுரை மீனாட்சி அம்மன் கோயிலில் திருமணம் செய்வதற்காக மணப்பெண்ணுடன் சென்றபோது பூஜைத் தட்டில் தாலிக் கயிறும், காணிக்கையும் வைத்து பட்டரிடம் நீட்டினேன். அதைப் பார்த்த பட்டர்களும் பக்தர்களும் கண்கலங்கிவிட்டனர். காரணம், வழக்கமாக மாங்கல்யம் தங்கத்தில் இருக்கும். ஆனால் நான் வைத்த தாலிக் கயிறில் இருந்தது, மஞ்சள் மட்டும்தான். அப்படிப்பட்ட வறுமை நிலை அப்போது.
தற்போது ஒரு பெண் குழந்தை, மனைவியுடன் மன நிறைவுடன் வாழ்ந்து வருகிறேன். வெட்டியான் வேலையில் கிடைக்கும் ஊதியத்தில் பெரும்பகுதியை உதவி செய்யவே செலவிடுகிறேன்.
வழக்கமான சேவைகளுடன், மதுரை அருள்தாஸ்புரம் மாநகராட்சி மருத்துவமனையில் மரக் கன்றுகள் நட்டுப் பராமரிக்கிறேன். ஏழைகளுக்கு இலவச வீட்டுமனைப் பட்டா பெற்றுத் தரும் பணியிலும் தொடர்ந்து ஈடுபட்டுள்ளேன்.
லட்சாதிபதியா இருக்கட்டும்... பிச்சாதிபதியா இருக்கட்டும்... "மேலே' போகும்போது எல்லாரும் ஆண்டிதானே? புதைக்கும்போது வெள்ளி அரணாக் கயிறைக் கூட அறுத்துட்டுப் போயிடற உலகம் இது. சொத்துத் தகராறால பிரேதத்துக்கு கொள்ளி வைக்காமப் போன சொந்தங்களையும் பார்த்திருக்கேன்... என்னத்த சார் பெருசா கட்டிட்டுப் போயிடப் போறோம்? கடைசி வரை என்னால முடிஞ்ச உதவிகளைச் செய்யணும். அதான் என்னோட ஆசை...'' -சிதையைச் சரிசெய்தபடி சாதாரணமாகச் சொல்கிறார் இந்தப் பிதாமகன்.
Tuesday, October 10, 2006
தேவாரத் திருவுலா! திருச்செங்கோடு பகுதி - 2
வேளாள கவுண்டர் மண்டபம் என்கிற மண்ட பத்தில் இருந்து செங்கோட்டுவேலர் சந் நிதியை அடைகிறோம்.
நின்ற திருக்கோலம்; கிழக்கு நோக்கிய திருமுக மண்டலம். வலது திருக்கரத்தில் வேல். இடுப்பில் ஊன்றிய இரு கரம். அதன்மீது சாய்ந்திருக்கும் சேவல் கொடி. தலையில் ஜடாமுடி. நெற்றியில் சிறு பள்ளம். அதில் அப்பியுள்ள சந்தனம். வாய் கொள்ளாப் புன்சிரிப்புடன் தரிசனம் கொடுக்கிறார் செங்கோட்டுவேலர்.
செங்கோட்டுவேலரை தரிசித்த அருணகிரிநாதருக்கு ஒரே ஆதங்கம். படைத்ததுதான் படைத்தார் பிரம்மா... வெறும் இரண்டு கண்களோடு படைத்து விட்டாரே... நாலாயிரம் கண்க ளாவது கொடுத்திருக்கக் கூடாதா? எதற்குத் தெரியுமா? செங்கோட்டுவேலரைச் சிறிதா வது பார்த்திருக்கலாமே!
மாலோன் மருகனை மன்றாடி மைந்தனை வானவர்க்கு
மேலான தேவனை மெய்ஞ் ஞான தெய்வத்தை மேதினியில்
சேலார் வயல் பொழில் செங்கோடனைச் சென்று கண்டுதொழ
நாலாயிரம் கண் படைத்திலனே அந்த நான்முகனே!
அருணகிரிநாதரின் ஆதங்கத்தின் நியாயம், அருள்மிகு செங்கோட்டுவேலரை தரிசிக்கும்போது புரிகிறது. வெள்ளை பாஷாணத்தால் ஆன திருமேனி. சுயம்பு என்பதாக ஐதீகம். அடியில் சதுர பீடம்.
மூலவருக்கு அருகில் சஷ்டிகணபதி. மூலவரை அப்பிரதட்சிணமாகச் சுற்றுகிறாற்போல, அம்புக் குறியிட்டு ஓர் அறிவிப்பு. அர்த்தநாரீஸ்வரரை தரிசிக் கச் செல்லும் வழி. அந்த வழியே செல்கிறோம். செங் கோட்டுவேலர் சந்நிதியை அப்பிரதட்சிணமாகச் சுற்றிச் சென்று, அருகிலுள்ள அர்த்தநாரீஸ்வரர் சந்நிதி முன் நிற்கிறோம். வெளியிலிருந்து பார்த்த சாளரத்துக்கு முன்புறம் வந்து விட்டோம்.
செங்கோட்டுவேலர் சந்நிதியும் அர்த்தநாரீஸ்வரர் சந்நிதியும் அருகருகே அமைந்தவை. பிள்ளை கிழக்குப் பார்த்தவர்; அப்பா, மேற்குப் பார்த்தவர். இரண்டு சந்நிதிகளுக்கும் இடையில் செல்லாமல், பிள்ளையின் சந்நிதியை இடம் செய்து பின்புறம் அடைந்து, அப்படியே தொடர்ந்து இரண்டு சந்நிதிகளுக்கும் இடைப்பட்ட இடத்தை அடையும்போது, அம்மை யப்ப சந்நிதியின் திருமுன்னர் அடைந்து விடுகிறோம். கட்டை கட்டி இருக்கிறது. தோலும் துகிலும் குழையும் தோடும் ஒரு சேரக் கொண்ட அந்த ஒளிர்கோலத்தை இன்னும் அருகே தரிசிக்க வேண்டாமா!
திரும்பி, செங்கோட்டுவேலர் சந்நிதிக்கு வருகிறோம். வள்ளி& தெய்வானையுடன் கூடிய உற்சவ முருகரும் இருக்கிறார். சந்நிதி விட்டு வெளியே வந்து நிற்கிறோம். மண்டபக் கூரையி லுள்ள சிற்ப அதிசயங்கள் கண் களைக் கவர்கின்றன. மேலே இருந்து தொங்கும் சங்கிலிகள். மேலே இருந்து தொங்கும் தாமரைப்பூ. அதன் இதழ்க ளில் அமர்ந்து, மகரந்தத்தை ருசிக்கும் எட்டுக் கிளிகள். கிளிகளுக்குக் காவ லாக, வெளியில் நான்கு பாம்புகள்.
ஆஹா! தாமரையும் கிளியும்...எல்லாம் கல் சிற்பம்.
மண்டபத்திலிருந்து அர்த்தநாரீஸ் வரர் சந்நிதிக்குச் செல்வதற்கு வழியுள் ளது. இன்னொரு சிறிய மண்டபத்துள் நுழைந்து, அதற்குப் பக்கவாட்டிலுள்ள மண்டபத்துள் நுழைகிறோம், இதுவே, அர்த்தநாரீஸ்வரர் சந்நிதியின் முன் மண்டபம். இங்குதான், செங்கோட்டு வேலர் சந்நிதி வழியாக வந்தால், கட்டைக்கு அப்புறம் வந்து சேர்வோம். அர்த்த மண்டபம் தாண்டி அருள்மிகு அர்த்தநாரீஸ்வரர். ஒரு பக்கம் வேஷ்டியும் இன்னொரு பக்கம் புடவையுமாகத்தான் சுவாமிக்கு அலங்காரம். வெள்ளை பாஷாணத்தால் ஆன திருவுருவம். சுமார் ஐந்தடி உயரம். சுயம்பு என்று சொல் கிறார்கள். சித்தர்கள் உருவாக்கியது என்றும் சிலர் சொல்வர்.
எப்படியாயினும், விவரித்துச் சொன்னால் சொற்களுக்கு அடங்காத எழில் கொண்ட அதிசயத் திருமேனி. இடப்பாகத்தில் அம்மை. வலப் பாகத்தில் அப்பன். அம்மையின் பக்கம் பின்னல்; லேசான ஒயில்; அப்பனின் பக்கம் ஜடாமுடி; கையில் தண்டாயுதம். அம்மையின் திருவடியில் சிலம்பு. அப்பன் திருவடியில் கழல். மூலவர் திருமேனிக்குக் கீழே நீர் சுரந்து கொண்டே இருக்கிறது. இதையே தீர்த்தப் பிர சாதமாக எல்லோருக்கும் தருகிறார்கள்.
காணக் காணத் தெவிட்டாத ஆனந்தம் தரும் அம்மையப்பத் திருக்கோலம் கண்டு தரிசிக்கிறோம். எல்லா இடத்திலும் நிறைந்து, எல்லாப் பொருளிலும் கலந்து, எங்கும் நீக்கமற நிறைந்த பரம்பொருளுக்குத் தனி உருவம் கிடையாது. அருவமான அந்த ஆண்ட வன், மனிதக் கண்ணுக்கும் கற்பனைக்கும் எட்ட வேண்டியே உருவம் தாங்குகிறான். உருவம், உருவமா வதற்கு முன்னர், அருவுருவமாகும். அதாவது, உருவம் இருக்கும், ஆனால், அருவமாக (உருவமில்லாத தன்மை போல) இருப்பதுபோலத் தோன்றும். சிவ லிங்கம் என்பது அருவமும், உருவமும் கலந்த அருவுருவத் திருமேனியாகும். அதற்கு, அடுத்த நிலையில் உருவம் தாங்கிவரும்போது, அம்மையும் அப்பனும் கலந்த நிலையில் (ஆணும் பெண்ணும் என்பதைக் காட்டுவதற்காக) உருவம் தாங்குவது மிகுந்த சிறப்புக்குரியது.
சிவபெருமானின் 64 உருவத் திருமேனிகளில் தலை யானதாகக் கருதப்படுவது அர்த்தநாரீஸ்வர மூர்த்தியே ஆகும். தமிழகத்தைப் பொறுத்தவரை, கி.பி. 3 மற்றும் 4&ஆம் நூற்றாண்டுகளில் மிகப் பரவலாக அம்மையப்ப வழிபாடே இருந்ததாகத் தெரிகிறது. அம்மையப்பத் திருக்கோலத்தை காரைக்கால் அம்மையாரும், மாணிக்க வாசகரும் நிறையப் பாடியுள்ளனர். அழகு கொஞ்சும் அருள் திருமேனியாம் அம்மையப்ப வடிவத்தை தரிசிக்கிறோம். முன் மண்டபத்திலுள்ள உற்சவ அம்மையப்பத் திருமேனியில், அர்த்தநாரீஸ்வர வடிவத்தின் எழிலை முழுமையாகக் காணலாம். இடப் பாதியில் பெண்மையின் நளினமும், வலப் பாதியில் ஆண்மையின் கம்பீரமும் இழையோடுகின்றன. கண்க ளில்கூட, வலக் கண்ணுக்கும் இடக் கண்ணுக்கும் துல்லி யமான வித்தியாசம் தெரிகிறது.
எல்லையற்ற பரம்பொருளுக்கு இரண்டு தன்மைகள் உண்டு. நிலைத்தன்மை கொண்ட நிவ்ருத்தி, வேகம் நிறைந்த பிரவ்ருத்தி & ஆகிய இந்த இரண்டு தன்மை களின் கூட்டிணைப்பே, பிரபஞ்சத்தில் உள்ள பொருள்களாகவும் ஜீவன்களாகவும் பரிமளிக்கின்றன. நிவ்ருத்தியைச் சிவனாகவும் பிரவ்ருத்தியைச் சக்தியா கவும் வணங்குவது மரபு. ஒவ்வொரு ஜீவனிலும் (மனிதரிலும்) இந்த இரண்டு தன்மைகளும் உண்டு. இரண்டும் முரண்பாடின்றி இணையும்போது எல்லை யற்ற ஆனந்தம் உண்டாகும்.
தீபாவளியை ஒட்டி வரக் கூடிய கேதாரகௌரி விரதத்துக்கும் அர்த்தநாரீஸ்வரருக்கும் நெருங்கிய தொடர்புண்டு. ஆச்வயுச பகுள (அதாவது, ஐப்பசி மாத கிருஷ்ணபட்சம்& தேய்பிறை) சதுர்த்தசியில், பார்வதி தேவியை எண்ணி நோன்பிருந்தால், நல்ல கணவனையும் (திருமணமாகி இருந்தால், கணவனின் அன்பையும் குறையற்ற இல்லறத்தையும்) செல்வங்களையும் பெறலாம் என்பதற்காகத் தொடங்கியதே கேதார கௌரி விரதமாகும். முதன் முதலாக இந்த விரதத்தைத் தொடங்கியது யார் தெரியுமா? சாட்சாத் பார்வதிதேவிதான். இவ்வாறு அம்பாள் வழிபட்டதால் தோன்றியதுதான் அர்த்தநாரீஸ்வரத் திருமேனி என்றொரு புராணக் கதை உண்டு. அதென்ன சேதி?
சிவனும் பார்வதியும் அருகருகே வீற்றிருந்தார்கள். சிவனை வழிபடுவதற்காக பிருங்கி முனிவர் வந்தார். சிவனை மட்டும் வழிபட என்ன வழி என்று யோசித்தார். அம்மையை நகர்ந்து போகச் சொல்ல முடியவில்லை. வண்டு உருவம் கொண்டார். அம்மைக்கும் ஐயனுக்கும் நடுவில் புகுந்து புறப்பட்டு, சிவனை மட்டும் வலம் வந்தார். மனம் வருந்திய அம்மை, இறைவனிடம் இறைஞ்சினார். சிவனையும் பார்வதியையும் பிரிக்க முடியாது என்பதை உலகுக் கும் பிருங்கிக்கும் உணர்த்த விரும்பிய சிவனார், அம்மையிடம் வழி சொல்லிக் கொடுக்க, அதன்படியே அம்மையும் புரட்டாசி மாத வளர்பிறை தசமியில் தொடங்கி ஐப்பசி கிருஷ்ண பட்ச சதுர்த்தசி நாள் வரை மரகதலிங்கத்தைக் கேதார கௌரி என்னும் திருநாமத்துடன் வழிபட, நோன்பின் விளைவாக, அப்பனிடமிருந்து பிரிக்கப்பட முடியாத வகையில், அப்பனின் வாமபாகத்தைப் பெற்று பாகம்பிரியாள் என்று பெயர் பெற்றார் என்பது வரலாறு (ஆதி கேசவப் பெருமாள்தான், பார்வதிக்கு இந்த நோன் பைப் பற்றிச் சொல்லிக் கொடுத்தவர் என்றும் சொல்கிறார்கள்). அர்த்தநாரீஸ்வர மூலவருக்கு முன் னால் மரகதலிங்கம் உள்ளது; தவசீலரான பிருங்கி மகரிஷியின் உருவமும் உள்ளது.
‘‘அம்மையே அப்பா! ஒப்பிலா மணியே!’’ என்று வணங்கிக் கொண்டே வெளியே வருகிறோம். வண் டாகப் பிறந்தாலும், அர்த்தநாரீஸ்வரரின் மலர் மாலையோடு ஐக்கியப்படும் வண்டாக வேண்டும் என்று பிரார்த்தித்துக் கொண்டே வெளியே வருகி றோம். பக்கவாட்டு மண்டபம் ஒன்றின் வழியாக உள்ளே வந்தோமே, அந்த மண்டபத்துக்குள் மீண்டும் வருகிறோம். அங்கே நாரி கணபதி காட்சி தருகிறார். அருகில் வடக்குப் பார்த்தபடி துர்க்கை.
திரும்பினால், கேதார கௌரி அம்மன். அருகிலேயே தட்சிணாமூர்த்தி. வணங்கி வழிபட்டு, மீண்டும் வெளி மண்டபத்தை அடைகிறோம். இப்படியே வலமாகச் சென்றால், நாம் ஏற்கெனவே பார்த்தோமே, கல்லெல் லாம் காவியம் பாடும் மண்டபம்... அதற்கு அருகில் வந்து விடுகிறோம்.
பிராகாரத்தின் தெற்குச் சுற்றும், இந்த மண்டபத்தின் தெற்குப் பகுதியும் சந்திக்கும் இடத்தில் மூன்று தனித் தனிச் சந்நிதிகள். சொல்லப் போனால், நான்கு சந்நி திகள். வடக்குப் பார்த்ததாக இருப்பதில், சைவ நால் வர். மீதம் மூன்று கிழக்கு பார்த்த சந்நிதிகள். ஒரு சந்நிதியில், ஸ்ரீதேவி& பூதேவி சமேத ஆதிகேசவப் பெருமாள். எதிரில் துவஜ ஸ்தம்பமும், ஆஞ்சநேயர், சக்கரத்தாழ்வார், கருடாழ்வார் ஆகிய மூவரும் இருக்க, ஜோராக சேவை சாதிக்கும் பெருமாள். மற்றொரு சந்நிதியில் நாகேஸ்வரர், எதிரில் நந்தியுடன், சிவலிங்க ஸ்வரூபமாகக் காட்சி தருகிறார் (இவரைப் பார்த்து விட்டுத்தான் நாம் அந்தப் பக்கம் போனோம்). அடுத் தொரு சந்நிதியில், நல்லீசர். இவரும் சிவலிங்கத் திரு மேனி கொண்டவர்.
பெருமாளையும் சிவனையும் வணங்கி மண்டபம் அடைகிறோம். மண்டபத் தூண்களின் அழகு கண்க ளைக் கட்டியிழுக்கிறது. அர்த்தநாரீஸ்வர அழகு மனதைச் சுண்டுகிறது. ஆனந்த தரிசனம் முடித்த திருப்தியில், உள்ளம் பூரிக்க திரும்புகிறோம்.
திருத்தலச் சிறப்புகள்!
திருச்செங்கோடு திருத்தலத்தின் மகிமைகள் ஏராளம்! அவற்றுள் சிலவற்றைப் பார்ப்போம்.
சிலப்பதிகாரத்தில் முருகன் வழிபாடு நடைபெற்ற இடங்களில் ஒன்றாக திருச்செங்கோடு குறிப்பிடப் படுகிறது.
முத்துசாமி தீட்சிதர், இந்தத் தலத்தைத் தன்னுடைய அர்த்தநாரீஸ்வரர் குமுதக்ரியாவில் பாடுகிறார்.
அறுபத்துமூவருள் ஒருவரான விறன்மிண்டரின் அவதாரத் தலம்.
பாததூளியார் என்ற பெயரில் அடியார் ஒருவர் இருந்தார். நெடுநாட்கள் பிள்ளையின்றித் தவித்த அவரும், அவர் மனைவியாரும் செங்கோட்டுவேலருக்கு வேண்டிக் கொள்ள, ஆண் குழந்தை பிறந்தது. உமைபாகன் என்று பெயர் சூட்டினர். ஆனால், குழந்தை வாய் பேசாதிருக்க, குழந்தையைக் கொண்டு வந்து செங்கோட்டுவேலரின் தேர்க் காலில் இட்டாராம் பாததூளியார். தேர் உருண்டோ டத் துவங்க, சட்டென்று விழித்துத் தப்பித்த குழந்தை எழுந்து பேசத் தொடங்கினானாம்.
சிவப்பிரகாசர் என்னும் மகான் இங்கு வந்தபோது, கல் நந்திக்கு நிலக்கடலை கொடுத்துச் சாப்பிட வைத்த தாக ஒரு தகவல் நிலவுகிறது.
மலையுச்சியில் உள்ள குமார தீர்த்தம் மிகவும் விசேஷமானது. மலையின் கிழக்குப் பகுதியில், மலடிக் கல் என்று ஒன்றுள்ளது. இதனை வலம் வந்தால், குழந் தைப் பேறு கிட்டும்.
பல அற்புதங்கள் இங்கு நடைபெற்றுள்ளன. கொங்கு நாட்டுப்பகுதிக்கு வந்த ஞானசம்பந்தர், முதலில் இங்கு வழிபட்டு, பின்னர்தான் பிற தலங்களுக்குச் சென்றார். மீண்டும் இங்கு வந்தபோது, தன்னுடைய பரிவாரங்களையும் பிறரையும் நளிர்சுரம் (குளிர்சுரம்) தாக்கி இருப்பதைக் கண்டார். இறையனாரை வணங்கி, ‘அவ்வினைக்கு இவ்வினை’ என்று தொடங்கி, ‘தீவினை வந்து எம்மைத் தீண்டப் பெறா திருநீலகண்டம்’ என்று ஆணையிட்டுப் பாடினார். அடியார்களைப் பற்றியிருந்த நளிர்சுரம், அவர்களிடமிருந்து மட்டுமல்லாமல், இந்தப் பகுதியை விட்டே ஓடி விட்டது. இந்தப் பதிகம் ‘திரு நீலகண்டப் பதிகம்’ எனப்படுகிறது. திருஞான சம்பந்தர் அருளிய திருநீலகண்டப் பதிகத்தின் முதல் பாடல்:
‘அவ்வினைக் கிவ்வினை யாமென்று சொல்லும் அஃதறிவீர்
உய்வினை நாடாதிருப்பதும் உந்தமக்கு ஊனமன்றே
கைவினை செய்து எம்பிரான் கழல் போற்றுதும் நாமடியோம்
செய்வினை வந்தெமைத் தீண்டப் பெறா திருநீலகண்டம்
இந்தப் பதிகத்தை பாடினால், நோய்கள் அண்டாது.
--- சக்தி விகடன் ---
தேவாரத் திருவுலா! திருச்செங்கோடு - பகுதி - 1
தமிழகத்தில் ஒரு விளையாட்டு மரபு உண்டு. ‘உங்கள் வீடு மதுரையா... சிதம்பரமா?’ என்று கேட்பார்கள். மதுரையில் மீனாட்சி ஆட்சி; சிதம்பரத்தில் சிவன் ஆட்சி. எனவே, பெண்ணின் கரம் ஓங்கியதா? ஆணின் கரம் வலுத்ததா என்று தெரிந்து கொள்வதற்காக இப்படிக் கேட்பதுண்டு. இந்த மரபை வைத்து, ராஜாஜி ஒரு முறை சொன்னார்: ‘எல்லா வீடும் திருச்செங்கோடாக இருந்தால் நன்றாக இருக்கும்!’
ஆணொரு பாதியும், பெண்ணொரு பாதியுமாக அகிலத்தின் ஆதார உண்மையை வெளிப்படுத்தும் வடிவம் கொண்டு ஆண்டவன் இலங்கும் இடம் திருச்செங்கோடு. ஆமாம், பாகம் பிரியாளாக பிராட்டியம்மையும், மாதொரு பாதியனாக ஐயனும் காட்சி தரும் அற்புதத் திருத்தலம்தான் இது! ஆணும் பெண்ணும் சமமென்பதையும், ஒருவருக்கொருவர் உதவிகரமானவர்கள் என்பதையும் காட்டுகிற கொடிமாடச் செங்குன்றூர் (இதுதான், திருச்செங்கோட்டின் பழங்கால இலக்கியப் பெயர்) திருக்கோலம் காணப் புறப்படுவோம், வாருங்கள்!
வாயுவுக்கும் ஆதிசேஷனுக்கும் வழக்கம்போல போட்டி; யார் உயர்ந்தவர் என்று தகராறு. ஆதிசேஷன் மேரு மலையைச் சுற்றிப் பிடித்துக் கொள்ள, வாயு தனது வேகமெல்லாம் கொண்டு வீசித் தள்ள... மலையின் சிகரங்கள் உடைத்துக் கொண்டு பறந்தன (இந்தக் கதை ஏற்கெனவே தெரியும்தான்)! ஆதிசேஷன் என்ன ஆனான்? வாயுவின் வேகத்தில் ஆதிசேஷன் ஒரேயடியாகப் புரண்டு தென்திசையில் பறந்துபோய் வீழ்ந்தான். அவன் உடம்பெல்லாம் ரத்தம். ரத்தத்தோடு வீழ்ந்த ஆதிசேஷனே, மலை ஆனான். ரத்தக் கறை படிந்த மலை & எனவே, செம்மலையாகத் தெரி கிறது. செங்கோடு என்னும் பெயர் (கோடு&மலை) வருவதற்கான காரணம் இதுவேயாகும்.
காமதேனு சிவனை வழிபட்டு, ஐந்து மலைகளைப் பெற்றாள். ஐந்துள் ஒன்று இந்த மலை என்றும் ஒரு புராணக் கதை வழங்குகிறது.
திருச்செங்கோடு நகரத்துக்கே அழகைத் தந்து கொண்டு ஓங்கி நிற்கிறது மலை. சிவப்பு வண்ணக் கற்கள். தள்ளி இருந்து பார்க்கும்போது, மலையே, பாம்பு வடிவில் காட்சி அளிக்கிறது. நாககிரி, நாகாசலம் எனும் பெயர்களும் இதற்கு உண்டு. ‘நாகாசல வேலவா!’ என்றே இங்குள்ள முருகப் பெருமானை அருணகிரிநாதர் பாடுகிறார்.
பிரதானமாகச் சிவப்புப் பாறைகள் இருந்தாலும், ஆங்காங்கே மஞ்சள் கலந்தது போலவும் தெரிகிறது. மலையே, ஆண் அம்சமும் (சிவப்பு) பெண் அம்சமும் (மஞ்சள்) நிறைந்ததாகக் கருதப்படுகிறது.
கடல் மட்டத்திலிருந்து சுமார் 1,900 அடி உயரமுள்ள மலை. மலையடிவாரத்தில், ஊருக்குப் பிரதானமாக ஒரு கோயில் உள்ளது. அருள்மிகு பரிமளவல்லி உடனாய அருள்மிகு கயிலாசநாதர் திருக்கோயில். கயிலாச நாதருக்கு ‘நிலத் தம்பிரான்’ என்றும், மலை மீதுள்ள அர்த்தநாரீஸ்வரருக்கு ‘மலைத் தம்பிரான்’ என்றும் திருநாமங்கள் உண்டு.
1,200 படிகள் ஏறி மலைக் கோயிலுக்குச் செல்லலாம். தேவஸ்தானப் பேருந்துகள் மலைப்பாதையில் கோயில் வரை செல்கின்றன. தனியார் கார்கள், மோட்டார் சைக்கிள்கள் ஆகியவற்றுக்கும் மேலே போக அனுமதி உண்டு. மலைக் கோயிலில் மாலை 6 மணிக்கு நடை மூடி விடுவார்கள். வாகனங்கள் மலையேற, மாலை 5.30 வரை மட்டுமே அனுமதி.
படிகளேறிப் போகும்போது, வழியில் இளைப்பாறுவதற்கு மண்டபங்கள் உள்ளன. தைலி மண்டபம் இவற்றுள் ஒன்று. இதற்கு அருகில், நந்தி ஒன்று இருக்கிறது. இந்த நந்திமீது பக்தர்கள் பலர் வெண்ணெய் பூசுகிறார்கள். சற்றுத் தள்ளி, கிட்டத்தட்ட 60 அடி நீளமுள்ள ஐந்து தலை நாகத்தின் உருவம்.
படிகளேறிப் போகும் பாதை வளைந்து வளைந்து (பாம்பு போலவே) செல்கிறது. வாகனப்பாதை மலையைச் சுற்றிக் கொண்டு, எதிர்ப்பக்கமாகச் செல்கிறது. நடந்து செல்லும் பாதை& மலையுச்சியில் ஐந்து நிலைகளைக் கொண்ட ராஜ கோபுரத்தில் கொண்டு விடுகிறது. இதுவே, கோயிலின் வடக்கு கோபுரம். வாகனப் பாதையில் வந்தால், கோயிலின் மேற்கு கோபுரத்தை அடைந்து விடலாம்.
இந்தத் தலத்துக்குத் திருஞானசம்பந்தப் பெருமான் பாடியுள்ள தேவாரப் பாடல்களைப் பாடிக் கொண்டே நடந்துதான் போவோமே!.
வெந்த வெண்ணீறு அணிந்து விரிநூல் திகழ்மார்பில் நல்ல
பந்தணயும் விரலாள் ஒரு பாகம் அமர்ந்தருளிக்
கொந்தணவும் பொழில்சூழ் கொடிமாடச் செங்குன்றூர் நின்ற
அந்தணனைத் தொழுவார் அவலம் அறுப்பவரே!
என்று பாடினார் சம்பந்தர். படிகளில், ஆங்காங்கே நாக உருவங்கள். வழியில் பல தீர்த்தங்கள். (இந்தத் தலத்துக்கு மொத்தம் 16 தீர்த்தங்கள் உள்ளதாகப் பழைய குறிப்புகளில் காணப்படுகிறது). இந்தப் படிகளில் 60&ஆம் படிக்குப் பெரிய முக்கியத்துவம் உண்டு. ஒரு காலத்தில், இந்தப் பிரதேசத்தில், 60&ஆம் படியில் நின்று சத்தியம் செய்தால், அது நீதிமன்றத்தில்கூட ஏற்றுக் கொள்ளப்பட்டதாம்.
வடக்கு ராஜ கோபுரத்தை அடைந்து விட்டோம். உயரமாக, அழகாக, நிறைய சுதைச் சிற்பங்களோடு இருக்கிற கோபுரம். உள்புகுந்தால், கோயில்புறத்தில், 20 படிகள் கீழிறங்க வேண்டும்.
கீழிறங்கினால்& இப்போது நாம் நிற்பது கோயிலின் பிராகாரம். வெளிப்பிராகாரம் என்று சொல்லலாம். இந்தப் பிராகாரத்திலிருந்துதான் சந்நிதிகளுக்கும் சந்நிதி முன்மண்டபங்களுக்கும் செல்ல வேண்டும். மற்ற கோயில்களில், வெளிப் பிராகாரம் என்றால், நாம் வலம் வரும்போது, நமக்கு வலப்புறம், உள்மதில் இருக்குமல்லவா! இங்கு அப்படி இருக்காது.
பிராகார வலத்தைத் தொடங்குவோமா! நாம் இருப்பது வடக்குத் திருச்சுற்று. முதலில், பெரிய ஆதிசேஷன் உருவம். ஐந்து தலைகளுடன் படமெடுத்து நிற்கிறது. அடுத்தது சங்கமேஸ்வரர் சந்நிதி (மேற்குப் பார்த்த மாதிரி). சங்கமேஸ்வரருக்கு வலப் பக்கம், தெற்குப் பார்த்த மாதிரி வேதநாயகி அம்மன். அடுத்து, தெற்கு நோக்கிய காலபைரவர். கொள்ளை அழகாக இருக்கிறார். நான்கு கரங்களும், மந்தகாசப் புன்னகையுமாக வாகனத்தோடு இருக்கும் நின்ற திருக்கோல பைரவர்.
கிழக்குச் சுற்றில் திரும்புகிறோம். மலையல்லவா! பிராகாரம் சமதளமாக இல்லாமல் அப்படியே ஏறுகிறது. கிழக்கு வாயிலைக் கடந்து, வலம் தொடர்ந்து, தெற்குச் சுற்றில் திரும்புகிறோம். இந்தச் சுற்றில் பிராகாரம் சரிவாக இறங்குகிறது. சில இடங்களில் பிராகாரம் உயரத்தில் இருக்க, நடுவில் கோயில் மண்டபமும் சந்நிதிகளும் சற்றே பள்ளத்தில் இருப்பதுபோலத் தோற்றம் தருகின்றன. மலையுச்சிக்கு வந்து, கல்லெடுத்துச் சமன் செய்து, செதுக்கி, அற்புதமான சிற்பங்களோடு கோயில் அமைத்திருக்கும் நம் மூதாதையர்களின் பக்தியையும் திறமையையும் ஈடுபாட்டையும் வியக்காமல் இருக்க முடியவில்லை.
தெற்குச் சுற்றில் சப்தமாதர்கள். அடுத்து வரிசையாக அறுபத்துமூவர். தென்மேற்கு மூலையில் நிருதி விநாயகர். மேற்குத் திருச்சுற்றில் குன்றீசர்& பர்வதவர்த்தினி உடனாய ராமநாதஸ்வாமி. பஞ்சலிங்கங்கள்.
இப்படியே, மேற்கு கோபுரத்தை அடைந்து விடுகிறோம். வாகனத்தில் வந்தால், உள்ளே வரும் வாயில் இதுதான். மூன்று நிலை கோபுரம். தொடர்ந்து வலம் வருகிறோம். வடக்குச் சுற்றில் திரும்பியவுடன் நாச்சாரம்மன். அடுத்து ஜேஷ்டாதேவி. மண்டபத்தின் பக்கமாக செல்வ விநாயகர்.
இந்தச் சுற்றில், ஒரு தனிச் சந்நிதியில் மல்லிகார்ச் சுனர். இன்னொரு கிழக்குப் பார்த்த தனிச் சந்நிதி யில், சஹஸ்ர லிங்கம். சற்றே தள்ளி, பெரிய இலுப்பை மரம். இதுவே, தல மரம். அருகில், காசி விசாலாட்சி. அடுத்திருப்பது, தெற்கு நோக்கிய நடராஜர் சந்நிதி.
நடராஜர் சந்நிதியின் அருகில்தான், நாம் உள்ளே நுழைந்த வடக்கு கோபுர வாயில்.
இந்தக் கோயிலின் அமைப்பு சற்றே வித்தியாசமாக உள்ளது.
மேற்கு கோபுரத்தின் வழியாக உள்ளே வந்து, பிராகாரத்தைக் கடந்தால், பெரிய மண்டபம் ஒன்றை அடைந்து விடுவோம். இந்த மண்டபத்தில்தான் அர்த்தநாரீஸ்வரர் பலிபீடம், கொடிமரம், நந்தி ஆகியவை உள்ளன. மேற்கு கோபுர வாயிலுக்கு நேராக உள்ள இவற்றுக்கு அப்புறமாக, ஒரு நாலு கால் மண்டபம். அதே நேர்க்கோட்டில், கல்சுவர் ஒன்று. அதில் சாளரம். சாளரம் வழியாகப் பார்த்தால், உள்ளே இருக்கும் மூலவர் தெரிவார்.
மண்டபத்தின் அழகுக்கு வார்த்தைகள் போதா. எத்தனை எத்தனை தூண்கள்; ஒவ்வொரு தூணிலும் எத்தனை எத்தனை சிற்பங்கள், என்னென்ன கலைநுட்பங்கள். ‘கல்லும் கவிதை சொல்லும்’ என்பார்களே & இங்கே, காவியமே பாடிக் கொண் டிருக்கின்றன. புலியோடு சண்டை போடும் வீரன்; யாழிசைக்கும் பெண்; மேலே வரிசையாக பூத கணங்கள்... சிற்ப அழகு மட்டுமில்லை; வெறுமே ஒரு வளைவோ, திருப்பமோ இருந்தால்கூட, அதன் நுட்பமும் துல்லியமும் அசர வைக்கின்றன.
இந்த மண்டபத்தின் தெற்குப் பகுதியில் கிழக்குப் பார்த்ததாக ஒரு சந்நிதி. அருள்மிகு நாகேஸ்வரர்; சிவலிங்கத் திருமேனி. அவருக்கு எதிரில் நந்தி.
இந்த மண்டபத்திலிருந்து, வடக்குத் திருச்சுற்றை அடைந்து, அங்கிருந்துதான் மூலவர் சந்நிதிக்குச் செல்ல வேண்டும். சொல்லப் போனால், இந்த முன் மண்டபத்துக்கு நேர் பின்னால்தான், செங்கோட்டுவேலர் சந்நிதியும், அர்த்தநாரீஸ்வரர் சந்நிதியும் (சாளரம் வழியாக இவரைப் பார்க்கலாம்) உள்ளன. இருப்பினும், பிராகாரத்துக்குச் சென்று, அங்கிருந்து பக்கவாட்டு வழியாகத்தான் செல்ல வேண்டும்.
வடக்குத் திருச்சுற்றில் முதலில் பார்த்தோமே, பெரிய ஆதிசேஷன் வடிவம் & அதற்கு எதிரில் நுழைகிறோம். இங்கும் ஒரு மண்டபத்தை அடை கிறோம். முன் மண்டபத்தை விட அளவில் சிறியது என்றாலும், அழகில் அதற்கு ஈடானது. இங்கும் நிறைய தூண்கள். தூணெல்லாம் பொங்கி வழியும் சிற்பங்கள். ஒரு தூணிலிருந்து வீரபத்திரர் அருளுகிறார். குறி சொல்லும் பெண், மேளம் அடிக்கும் கட்டியக்காரன், யாழினி, அர்ஜுனன் தவக்கோலம், நாட்டியப் பெண் என்று எங்கு திரும்பினாலும் அழகு. சில தூண்களை, கீழே நான்கு சிம்மங்கள் தாங்கிக் கொண்டிருக்கின்றன. வேளாள கவுண்டர் மண்டபம் என்றழைக்கப்படும் இந்த மண்டபம், கிருஷ்ண தேவராயரால் கட்டப் பெற்றதாகும். ஒரு தூணில், ராயரும் இருக்கிறார்.
இந்த மண்டபத்தில்தான், முருகருக்கான கொடிமரம் உள்ளது. அதற்கு முன்பாக, மயில். முருகன் சந்நிதிக்குச் செல்லும் வாயிலில், அழகான இரண்டு துவாரபாலகர்கள். துவாரபாலகர்கள் அழகானவர்கள் மட்டுமில்லை. உள்ளூர்க்காரர் ஒரு சூட்சுமத்தைக் காட்டினார். துவார பாலகர் அணிந்திருக்கும் மாலைக்கும், அவருடைய மார்புக்கும் இடையில் இந்தப் பக்கம் ஒரு ஊசியை நுழைத்து அந்தப் பக்கம் வாங்கி விடலாம். சிற்பக் கலையில் இப்படியரு நுட்பமா! மண்டபத்திலிருந்து, அருள்மிகு செங்கோட்டுவேலர் சந்நிதியை அடைகிறோம்.
--- தொடரும் ---
--- சக்தி விகடன் ---
Subscribe to:
Posts (Atom)
Posts
